Ja, ik rook (soms)
18/09/2025Brainstormen over belastingen
België blijft de wereldkampioen in het belasten van arbeid. Voor een alleenstaande met een gemiddeld loon gaat meer dan de helft van de loonkost naar belastingen en bijdragen. Daarmee zitten we mijlenver boven het OESO-gemiddelde. Toch zien we dat de federale begrotingsgesprekken opnieuw uitmonden in een aanval op wie werkt en onderneemt: managementvennootschappen, flexi-jobbers en studentenarbeid worden geviseerd. De reden is simpel: het brengt te weinig op voor de schatkist. Men vergist zich van vijand. Niet deze mensen of systemen zijn het probleem, wel de torenhoge belastingdruk op arbeid. De lasten op arbeid verhogen om het begrotingstekort dicht te rijden: het is wel een heel perfide kijk op “werken moet lonen.”
Zij worden afgestraft met de hoogste marginale aanslagvoet. Want vandaag beland je al vanaf 48.320 euro belastbaar inkomen in de hoogste belastingschijf van 50 procent. Dat is het geval voor meer dan de helft van de belastingplichtigen in ons land. Een alleenstaande met een maandelijks nettoloon van 2.367 euro zit zo in de hoogste schijf. Het signaal is ontmoedigend: meer inzet en ambitie leveren nauwelijks extra netto op.
In plaats van de structurele belastingdruk te verlagen, legt de regering de nadruk op strengere regels voor managementvennootschappen. De minimumbezoldiging stijgt, voordelen worden geplafonneerd en bijkomende heffingen dreigen. Ondernemers die risico nemen en jobs creëren, worden zo niet alleen extra onder druk gezet. Eens te meer worden ze weggezet als halve criminelen en profiteurs. Heiligen moeten we er niet van maken, maar wie de economische motor in ons land draaiende houdt, verdient een minimum aan respect.
Ook de discussie over flexi-jobs en studentenarbeid is een illustratie van de verkeerde benadering van deze regering op de flexibilisering van de arbeidsmarkt. Deze regelingen zijn ontstaan als praktische oplossingen: sectoren zoals horeca, zorg en detailhandel kampen met grote personeelstekorten. Dankzij flexi-jobs en studentenarbeid kunnen werkgevers gaten in hun planning opvangen, en kunnen mensen bijverdienen op een eenvoudige, fiscaal aantrekkelijke manier. Het zijn regelingen die werken lonend maken én onze economie ten goede komen. Wie ze duurder of complexer maakt, jaagt mensen weg van legale arbeid naar de informele economie of zet hen ertoe aan gewoon niet te werken. Het gevolg is minder uren, minder jobs en nog meer druk op bedrijven die al moeite hebben om personeel te vinden.
Het fundamentale probleem is dat Arizona zich vergist van vijand. De werkende mens, de zelfstandige ondernemer, de student of gepensioneerde die een extra shift draait: dat zijn niet de tegenstanders van onze welvaart, dat zijn de mensen die onze samenleving dragen. De echte vijand is de torenhoge belastingdruk die hen ontmoedigt en die onze economie verlamt. Het probleem zit niet bij de systemen die werken mogelijk maken, maar bij het feit dat elke extra inspanning veel te zwaar belast wordt.
Stop dus met legitieme (en wettelijke) systemen aan te vallen en schaf de hoogste belastingschijf van 50% af. Alleen zo verlaag je de marginale druk op extra werk en maak je promoties, overuren en tweede inkomens opnieuw aantrekkelijk. Bescherm en vereenvoudig werkvriendelijke systemen zoals flexi-jobs en studentenarbeid in plaats van ze te viseren. En financier deze hervormingen niet met nieuwe heffingen of vage beloftes voor 2029, maar door een echte taxshift en een consequente uitgavendiscipline.
De belofte dat belastingen misschien over vier jaar licht zullen dalen, is niet geloofwaardig en biedt geen enkel perspectief. Mensen beslissen nu of ze meer uren kloppen, investeren of een zaak starten. Ondernemers plannen nu of ze personeel aanwerven of hun activiteit uitbreiden. De onzekerheid en de constante dreiging van nieuwe belastingen maken hen terughoudend. Dat kost ons jobs, groei en welvaart.
België heeft nood aan moedige keuzes. Keuzes die duidelijk maken dat werken loont en dat initiatief wordt beloond. De tegenstander is niet de zelfstandige die zich via een vennootschap organiseert, niet de student die bijverdient en niet de gepensioneerde die een flexi-job opneemt. De tegenstander is de belastingdruk die ons land kreupel maakt. Dàt is de vijand.